ஸ்லோகம் முப்பது
ஸ்வதேஹோத்பூதாபிர்-க்ருணிபி-ரணிமாத்யாபி-ரபிதோ
நிஷேவ்யே நித்யே த்வா-மஹமிதி ஸதா பாவயதி ய:
கிமாச்சர்யம் தஸ்ய த்ரிநபன-ஸம்ருத்திம் த்ருணயதோ
மஹாஸம்வர்த்தாக்னிர்-விரசயதி நீராஜன-விதிம்
தேவியைத் தனது ஆத்மாவாக உபாசித்தல் (பரகாயப்பிரவேசம்)
(நித்யே) ஆதியந்தமற்ற பரம்பொருளே! (ஸ்வதேஹ-உத்பூதாபி:) உனது உடலினின்று
தோன்றிய (க்ருணிபி:) கிரணங்கள் போன்ற (அணிமாத்யாபி:) அணிமாசித்தி முதலிய தேவதைகளால்
(அபித:) சூழப் பெற்றவளாக (நிஷேவ்யே) சேவிக்கத்தக்கவளே! (த்வாம்) உன்னை (அஹம் இதி) தனது
ஆத்மா வென்று (ய:) எவன் (ஸதா) எப்போதும் (பாவயதி) சிந்திக்கின்றானோ (தஸ்ய) அவனுக்கு
– (த்ரிநயன-ஸம்ருத்திம்) சிவஸாயுஜ்யச் செல்வத்தையும் (த்ருணயத:) துரும்பெனக் கருதும்
அவனுக்கு – (மஹாஸம்வர்த்தாக்கினி:) ஊழித் தீயானது (நீராஜன-விதிம்) மங்கள ஆரத்தி காட்டிப்
பூஜிக்கும் முறையை (விரசயதி) அனுஷ்டிக்கிறது. (கிம் ஆச்சர்யம்) இது ஆச்சரியமா?
அம்பிகையைத் தனது ஆத்மாவாகவே ஒருவன் பாவனை செய்தால் ஏற்படும் மகிமை ஒப்புயர்வற்றது.
ஸதாசிவனைப் போல் கருதி உலகெல்லாம் அவனைப் பூஜை செய்யும்.
கர்த்தாபி ஸர்வலோகானா-மக்ஷய்யைச்வர்யவானபி
சிவ: சிவோSஹமஸ்மீதி வாதினம் யஞ்ச கஞ்சன
ஆத்மனா ஸஹ தாதாத்ம்ய-பாகினம் குருதே ப்ருசம்!!
No comments:
Post a Comment