சௌந்தர்யலஹரி ஸ்லோகம் ஒன்று

 

முதல் ஸ்லோகம்

சிவ: சக்த்யா யுக்தோ யதி பவதி சக்த: ப்ரபவிதும்

ந சேதேவம் தேவோ ந கலு குசல: ஸ்பந்திது-மபி |

அதஸ்-த்வா-மாராத்த்யாம் ஹரி-ஹர-விரிஞ்சாதிபி-ரபி

ப்ரணந்தும் ஸ்தோதும் வா கதமக்ருத-புண்ய: ப்ரபவதி ||

 

பராசக்தியின் ஏற்றம், அவளை வழிபடப் பூர்வ புண்ணியம் வேண்டும். (ஸர்வ விக்ன நாசமும், ஸகல கார்ய ஸித்தியும் இந்த ஸ்லோகத்தை மந்திரமாக ஜபிப்பதால் ஏற்படும்)

 (சிவ:) மங்களமூர்த்தியான (தேவ:) மகாதேவன் (சக்த்யா) பராசக்தியாகிய உன்னுடன் (யுக்த:) கூடியவராக (பவதி யதி) இருந்தால் மட்டும் (ப்ரபவிதும்) பிரபஞ்சத்தை ஆக்குவதற்கு (சக்த:) திறமையுடையவர். (ஏவம்) அவ்வாறு (ந சேத்) கூடியில்லாவிட்டால் (ஸ்பந்திதும் அபி) அசைவதற்குக் கூட (குசல:) திறமையுடையவராக (ந கலு) ஆவதில்லையன்றோ? (அத:) ஆகையால் (ஹரி-ஹர-விரிஞ்சாதிபி: அபி) விஷ்ணு, ருத்ரன், பிரம்மா முதலியவர்களாலும் (ஆராத்யம்) பூஜித்தற்குரிய (த்வாம்) உன்னை (அக்ருத புண்ய:) புண்ணியம் செய்யாதவன் (ப்ரணந்தும்) வணங்குவதற்கோ (ஸ்தோதும் வா)  அல்லது துதிப்பதற்கோ எங்ஙனம் தகுதியுடையவனாவான்?

 ஸாக்ஷியான இந்த சக்தி சங்கரனுக்கும் மங்களத்தை செய்பவள். சிவனை விட்டுப் பிரியாதவள். அவளைப் பிரிந்தால் சிவன் பயனற்றவனாவான்.

 பராசக்தியை வழிபடவேண்டுமென்றோ சௌந்தர்யலஹரீ போன்ற ஸ்தோத்திரங்களால் அவளைத் துதிக்க வேண்டுமென்றோ ஆசை ஏற்படுவதே பூர்வ புண்ணியத்தின் பயன் என்று அறிய வேண்டும்.

”ஸெளந்தர்ய லஹரி” என்று ஏன் பெயர்?

 

தெய்வத்தின் குரலில் மஹாபெரியவா சொல்லியிருக்கும் விளக்கம்

‘ஸெளந்தர்யம்’ என்றால் அழகு. ஸுந்தரமாக இருப்பது ஸெளந்தர்யம். ‘லஹரி’ என்றால் பிரவாஹம். ‘லஹரி’ என்றால் அலை, பெரிய அலை என்றும் சொல்வதுண்டு. அடுக்கடுக்காக அலை வீசிப் பொங்கி வரும் பிரவாஹம் என்பதுதான் இங்கே பொருத்தம். ஸெளந்தர்ய லஹரி என்றால் அழுகுப் பெருக்கு. அழகே ஒரு பிரவாஹமாக வெள்ளமடித்துக் கொண்டு வருகிறது என்று அர்த்தம்.

லோகத்திலிருக்கிற இத்தனை அழகுகளும் எங்கே பிறந்ததோ அந்தப் பரமாத்ம சக்தியை மாதா ரூபத்தில் தலையிலிருந்து கால்வரை அழகு ஸ்வரூபமாக, அங்க அங்கமாக வர்ணிக்கிற ஸ்துதியானதால் ‘ஸெளந்தர்ய லஹரி’ என்று பெயர்.

ஸாதாரணமாக நூறு செய்யுள் கொண்ட துதியானால் அதற்கு ‘சதகம்’ என்று பெயர் வைப்பார்கள். ‘மயூர சதகம்’ என்று ஸுர்யனைப் பற்றி இப்படியொன்று இருக்கிறது. மூக பஞ்சசதியில்கூட நூறு, நூறாக உள்ள ஐந்து பாகங்களுக்கும் சதகம், சதகம் என்றே பெயர் இருப்பதாகச் சொன்னேனல்லவா? ‘பஞ்ச சதகம்’ கொண்ட முழு நூலுக்குப் ‘பஞ்ச சதி’ என்று பெயர் இருக்கிறது. இப்படியே ‘த்வி (இரண்டு) சதம்’ ச்லோகமுள்ள துர்வாஸருடைய நூலுக்கு ‘த்விசதி’ என்று பெயர் சொன்னேன். தமிழிலும் ‘தொண்டை மண்டல சதகம்’, ‘குமரேச சதகம்’ என்றெல்லாம் உள்ளன.

ஆனால் ஆசார்யாள் நூறு, நூறு ச்லோகம் கொண்டதாக ஈச்வரனைக் குறித்து ஒன்றும் அம்பாளைக் குறித்து ஒன்றுமாக இரண்டு ஸ்தோத்ரங்கள் செய்துள்ள போதிலும் இதில் ஒன்றுக்கும் ‘சதகம்’ என்று பேர் வைக்கவில்லை. இரண்டுக்கும் இரண்டு ‘லஹரி’ப் பெயர்களையே வைத்திருக்கிறார். அவர்தான் வைத்தாரோ, மற்றவர்கள் வைத்தார்களோ, தானாக அமைந்ததோ, அவர் பண்ணின இரண்டு சதகங்களும் ‘லஹரி’, ‘லஹரி’ என்றே வழங்குகின்றன.

இவற்றில் ஈச்வரனைப் பற்றியது ”சிவாநந்த லஹரி”; அம்பாளைக் குறித்ததுதான் ”ஸெளந்தர்ய லஹரி”.

கரை புரண்ட வெள்ளமாக ஆசார்யாளிடமிருந்து இந்த இரண்டும் பக்தியநுபவத்தின் உச்சியிலிருந்து பெருகி வந்திருக்கின்றன. இவற்றை அவர் யோஜித்து யோஜித்துக் கவனம் பண்ணவில்லை. அப்படியே அநுபவ நிலையிலிருந்து, ஒரு ஊற்றிலிருந்து ஜலம் பொங்குகிற மாதிரி அலை அலையாகக் கொட்டியிருக்கிறார். அதனால் “லஹரி” என்பதுதான் பொருத்தம்.